De US Open heeft de hoogste totale prijzengeldverdeling van de vier Grand Slam-toernooien. Deze constatering is al enkele jaren vrij stabiel, waardoor Flushing Meadows voorop staat, vóór Wimbledon, de Australian Open en Roland Garros, wat betreft het totale prijzengeld dat aan spelers wordt uitgekeerd.
US Open: waarom de totale prijzengeld hoger is dan die van andere Grand Slams
Het prijzengeld van een tennistoernooi bestaat uit de som van alle premies die worden uitgekeerd, van de eerste ronde van de kwalificaties tot de finale. Op basis van dit globale criterium staat de US Open regelmatig aan de top sinds het midden van de jaren 2020. De drie andere Majors (Wimbledon, Australian Open, Roland Garros) zitten dicht bij elkaar, maar blijven over het algemeen achter bij de totale prijzengeldverdeling in New York.
Zie ook : ENT Angers: wat is het?
Dit voordeel is gedeeltelijk te verklaren door het economische model van het Amerikaanse toernooi. De inkomsten uit televisierechten in de Verenigde Staten, commerciële partnerschappen en de ticketverkoop in het Billie Jean King National Tennis Center genereren opbrengsten die rechtstreeks worden doorgegeven aan de prijzengelden.
Om precies het tennistoernooi dat het meeste geld oplevert te identificeren, moet men het totale prijzengeld onderscheiden van de individuele winst van de winnaar, twee begrippen die toernooien niet altijd in dezelfde volgorde rangschikken.
Lees ook : Het Ultieme Luxe Schip: Wat is het Meest Luxe Cruise Schip?
Winst van de winnaar of totaal prijzengeld: twee verschillende ranglijsten van toernooien
De kwestie reduceren tot alleen de cheque van de winnaar geeft een misleidend beeld. Een speler die rond de vijftigste plaats op de wereldranglijst staat, wint bijna nooit een Grand Slam. Zijn beloning hangt af van de premies van de eerste rondes, de kwalificaties en eventueel de derde of vierde ronde.
Op dit gebied hebben Wimbledon en de Australian Open onlangs de verhoging van de uitbetaalde prijzen vanaf de eerste rondes en tijdens de kwalificatiefases versterkt. Dit beleid is gericht op het beter ondersteunen van minder goed geklasseerde spelers, wiens jaarlijkse kosten (reizen, technische begeleiding, fysieke voorbereiding) een aanzienlijk deel van hun inkomsten opslokken.
- Hoogste totale prijzengeld: de US Open domineert, waardoor het het meest lucratieve toernooi is in absoluut volume.
- Winst in de eerste rondes stijgt: Wimbledon en de Australian Open halen hun achterstand in om de gemiddelde winst per gekwalificeerde speler te verbeteren.
- Roland Garros groeit elk jaar, maar het prijzengeld van het Parijse toernooi blijft het bescheidenste van de vier Majors, een punt dat regelmatig spanningen tussen spelers en organisatoren voedt.
De “rendabiliteit” van een toernooi voor een speler uit de top 50 of 60 wordt dus niet alleen gemeten aan de hand van het bedrag dat voor de winnaar wordt weergegeven. Een parcours tot de kwartfinales in een Grand Slam dat vanaf de eerste rondes genereus herverdeelt, kan financieel interessanter zijn dan een overwinning in een toernooi met hoog prijzengeld maar geconcentreerd aan de top van het schema.
Masters 1000 en WTA 1000: financiële rivalen voor de Grand Slams
De vier Majors zijn niet de enige evenementen waar professionele spelers significante bedragen verdienen. De Masters 1000-toernooien (ATP) en WTA 1000 verdienen een plek in deze vergelijking, omdat hun jaarlijkse cumulatie zwaar weegt in het inkomen van een reguliere speler.
Sinds 2023 hebben de ATP en de WTA een convergentie van de “minimum garanties” en de verdeling van het prijzengeld in deze toernooicategorieën ingezet. Gecombineerde evenementen zoals Indian Wells of Miami bieden nu, voor een speler die regelmatig de kwart- of halve finales bereikt, een jaarlijkse financiële terugkeer die vergelijkbaar is met een zeer goed parcours in een Grand Slam.
Het bruto prijzengeld van een Major blijft hoger voor dezelfde ronde. Een achtste finale op de US Open levert meer op dan een achtste finale op Indian Wells. Het verschil ligt in de frequentie: een speler speelt meerdere Masters 1000 per seizoen, tegenover maximaal vier Grand Slams. De accumulatie van winsten op de reguliere tour kan dus de winst van een geïsoleerd parcours in een Grand Slam overtreffen, vooral voor spelers die de tweede week niet halen.
Roland Garros en de kwestie van de achterstand in prijzengeld
Het prijzengeld van Roland Garros groeit van editie tot editie, maar het Parijse Grand Slam-toernooi blijft het toernooi met de laagste totale prijzengeldverdeling van de vier Majors. Dit verschil voedt een terugkerend spanningspunt tussen de spelers en de Franse Tennisfederatie.
Verschillende factoren verklaren dit verschil. De Franse advertentiemarkt en de nationale televisierechten genereren lagere inkomsten dan die van de Amerikaanse of Britse markt. De capaciteit van het Roland Garros-stadion, hoewel in de afgelopen jaren vergroot, blijft achter bij die van Flushing Meadows.
Roland Garros compenseert dit achterstand gedeeltelijk door de verhoging van de premies in de eerste rondes, afgestemd op de trend die bij de andere Majors wordt waargenomen. De winnaar ontvangt minder dan op de US Open of Wimbledon, maar het verschil wordt geleidelijk kleiner voor spelers die vóór de kwartfinales worden uitgeschakeld.
Wat spelers werkelijk overhouden na belastingen en kosten
Het weergegeven prijzengeld komt nooit overeen met het netto bedrag dat wordt ontvangen. Een professionele speler heeft kosten die zijn bruto winsten aanzienlijk verminderen.
- De belasting verschilt per land van het toernooi: de bronheffingen in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk of Frankrijk verschillen en kunnen een substantieel deel van de bruto winst vertegenwoordigen.
- Reis-, accommodatie-, coaching- en fysieke voorbereidingskosten voor een speler uit de top 50-60 bedragen jaarlijks enkele honderden duizenden dollars.
Het toernooi dat “het meest oplevert” voor een speler hangt af van zijn fiscale situatie, zijn ranking en de diepte van zijn parcours. De US Open blijft het meest genereus in absolute waarde, maar de netto rendabiliteit varieert van profiel tot profiel.
Een speler die fiscaal woont in een land met lage belasting zal meer voordeel halen uit een toernooi dat sterk aan de bron wordt belast dan een speler die in hetzelfde land als het toernooi woont, dankzij internationale belastingverdragen.